Η Τράπουλα Καρτών Σύνδεσης "Η Φωτιά Ανάμεσά Μας" με Χειροποίητα Σχέδια, Χρυσή Τεχνική Φύλλου και Τέσσερα Επίπεδα Βάθους

Φανταστείτε έναν κόσμο όπου θα θυμόμαστε πώς να είμαστε ο ένας με τον άλλον

Σε έναν κόσμο που συχνά αποτιμά την ταχύτητα πάνω από την παρουσία, την παραγωγικότητα πάνω από τη σύνδεση, και την απόδοση πάνω από την αλήθεια,Η φωτιά ανάμεσά μαςτολμά να μας φέρει πίσω σε αυτό που πραγματικά έχει σημασία; να μας βλέπουν, να μας νιώθουν και να μας γνωρίζουν.

Φανταστείτε να κάθεστε απέναντι από κάποιον, τον εραστή σας, τον καλύτερο φίλο σας, ή ακόμα και έναν ξένο, και να αισθάνεστε αρκετά ασφαλείς για να πείτε κάτι που ποτέ δεν έχετε πει δυνατά.Να μιλάς από την καρδιά σου και να γελάς σαν να σου ανοίγουν τα πλευρά.Να αφήσεις τόσο την απαλότητα σου όσο και τη σκιά σου να καταλάβουν χώρο.

Το όραμα πίσω από αυτό το κατάστρωμα είναι ότι είναι το κλειδί για ένα πιο ενσωματωμένο μέλλον.να ομαλοποιήσει την ενσωμάτωση.Ένα μέλλον όπου οι συνομιλίες δεν ξεπερνάνε την επιφάνεια αλλά κυματίζουν βαθύτερα.Ανοίγοντας απαλά τα μέρη μας που θέλουν να ακουστούν..

Κάθε κάρτα είναι μια άδεια για να αγγίξει την ζωντάνια μεταξύ των ανθρώπων, να αφυπνίσει συναισθηματική οικειότητα στις σχέσεις, να θρέψει την αυθεντικότητα στις κοινότητες, να δημιουργήσει μια αλληλεγγύη.Και γεφυρώστε τα κενά μεταξύ των ξένων μέσω της παρουσίας..

Αυτό το έργο γεννήθηκε από την πεποίθηση ότι είμαστε έτοιμοι, έτοιμοι να συναντηθούμε ο ένας τον άλλον στο ωμό, το ιερό, το πραγματικό, έτοιμοι να ξαναυποδέσουμε τον ιστό της σύνδεσης.

Ας χτίσουμε έναν κόσμο όπου η σύνδεση είναι νόμισμα, η οικειότητα τιμάται, και η φωτιά ανάμεσά μας μας κρατάει ζεστές, ξύπνιες,Τρομερά ανθρώπινο.

Η αναζήτηση μας για το τέλειο παιχνίδι σύνδεσης

Ξεκίνησε στο δρόμο.Στην αρχή της σχέσης μας, ο Ντάνι κι εγώ περνούσαμε πολύ χρόνο οδηγώντας. Υπήρχαν μεγάλοι δρόμοι, αλλαγές στο τοπίο, διακοπές στα βενζινάδικα,Τραγουδιστικές λίστες που παίζαμε μέχρι που ξέραμε κάθε μετάβαση και ώρες χωρίς να έχουμε πουθενά αλλού να είμαστεΚάπου κατά μήκος του δρόμου, ερωτήσεις έγιναν μέρος του ταξιδιού μας, ρωτούσαμε ο ένας τον άλλον για την παιδική μας ηλικία, για την αγάπη και τον φόβο, για τις ζωές που νομίζαμε ότι θα είχαμε.Τα πράγματα που ακόμα μάθαιναν να ονομάζουνΜερικές φορές μια ερώτηση μας έφερνε σε ολόκληρη την πολιτεία, μερικές φορές η απάντηση άλλαζε την ατμόσφαιρα στο αυτοκίνητο.Μερικές φορές καθόμασταν σιωπηλοί μετά.Παρακολουθώντας τον δρόμο να κινείται κάτω μας, νιώθοντας σαν να είχαμε μόλις συναντηθεί ξανά.

Εξακολουθούμε να ψάχνουμε για το σωστό κατάστρωμα.Παίξαμε σχεδόν κάθε κουβέντα που μπορούσαμε να βρούμε.Βρεθήκαμε να θέλουμε κάτι που δεν υπήρχε.Μερικά πακέτα έμειναν ασφαλώς στην επιφάνεια, άλλα ζήτησαν άμεση ευπάθεια πριν φτάσει ο ένας ή ο άλλος, μερικά άνοιξαν κάτι βαθύ και μετά απλά προχώρησαν στο επόμενο χαρτί.Αυτό που θέλαμε ήταν ένα τόξοΘέλαμε ένα πακέτο που να καταλαβαίνει ότι η οικειότητα δεν είναι παράσταση και το βάθος δεν μπορεί να επιβληθεί.και να αισθάνονται αρκετά ασφαλείς για τα πιο έντιμα στρώματα να αναδυθούνΘέλαμε να ξεκινήσουμε απαλά. Και μετά να προχωρήσουμε προς τις ιστορίες κάτω από τις ιστορίες: τα πρότυπα μας, τις προστασίες, τις επιθυμίες, τις αντιφάσεις και τις σκιές.Όχι ένα απότομο τέλος., αλλά μια επιστροφή στο σώμα.Δεν μπορούσαμε να βρούμε το κατάστρωμα.

Μετά ήρθε το Παρίσι.Μια μέρα, ο Ντάνι είπε ότι ήθελε να δημιουργήσουμε μια τράπουλα χαρτών που θα μας άρεσε να παίζουμε, όχι μια φορά, αλλά ξανά και ξανά καθώς αλλάζαμε.Ήμουν στο Παρίσι για δουλειά, όπου ονειρευόμουν το κατάστρωμα.. (Ναι, είχα κυριολεκτικά ένα όνειρο για το κατάστρωμα)Ξύπνησα γνωρίζοντας ότι έπρεπε να πάω στη δουλειά, οι κάρτες ήθελαν να γεννηθούν.Ξεκίνησα να το δημιουργώ εκεί, στο Παρίσι, σε ένα καφενείο που ονομάζεται Μπόρις Λουμέ.

Το κατάστρωμα που ψάχναμε. Η φωτιά ανάμεσά μαςΕίναι για όποιον έχει δει κάποιον που αγαπάει και αισθάνεται ότι υπάρχει ακόμα κάτι να ανακαλύψει.Για το νέο ζευγάρι με χιλιάδες ερωτήσεις μπροστά τουςΓια τους μακροχρόνιους συντρόφους που ξέρουν απ' έξω τις συνήθειες του άλλου, αλλά θέλουν να γίνουν και πάλι περίεργοι.Και θέλω έναν τρόπο να το αντιμετωπίσω με περισσότερο θάρρος.Δεν χρειάζεται να είσαι από τη φύση σου ευάλωτος.

Το θέλαμε, και το κάναμε.

Γιατί τα τέσσερα επίπεδα έχουν σημασία.Κάθε επίπεδο εξυπηρετεί ένα διαφορετικό μέρος του ταξιδιού. Το πρώτο σας βοηθά να φτάσετε. Το επόμενο προσκαλεί το παιχνίδι και το θάρρος.την ευπάθεια και τις αλήθειες που δίνουν θάρροςΤο τελικό επίπεδο (ενσωμάτωση) φέρνει την εμπειρία πίσω στο σώμα μέσω ενσωματωμένων προειδοποιήσεων, έτσι ώστε η διορατικότητα να μην παραμένει μόνο μια ιδέα, και η σύνδεση να μην τελειώνει όταν τελειώνει η συζήτηση.

Θέλαμε να κάνουμε ένα τόξο που να φαίνεται σκόπιμο και συνειδητό.

Αυτός είναι ο ρυθμός που αναζητούσαμε σε όλα αυτά τα πρώτα ταξίδια: περιέργεια πριν από την έκθεση, συντονισμός πριν από το βάθος, και ενσωμάτωση μετά την αποκάλυψη.,Να πηγαίνεις σε κάθε ταξίδι, να φεύγεις από το κρεβάτι, και να επιστρέφεις σε κάθε εποχή μιας σχέσης.